Column

Koninginnedag Koningsdag is net voorbij en iedereen z’n timeline, en wellicht ook tafel, staat vol met de aanwinsten waar het stof en DNA resten van de vorige eigenaar nog op zit. De ene na de andere retro game passeert de revue en even gaat het er niet om wie de langste heeft maar om wie de oudste heeft. Maar hoe, vraag ik u, hoe kunnen mensen het over hun hart verkrijgen om de games waar zij zo hard voor hebben gewerkt en gespaard hebben, neer te gooien op een kleedje in de hoop dat deze in de handen valt van een andere gamer.

Ik kan enkel gissen naar het antwoord aangezien ikzelf nooit een game, laat staan een console of handheld, op een kleedje heb gegooid en verkocht. Het aantal games die wel dit lot hebben moeten ondergaan leek vele malen groter dan vorige jaren. Vooral PlayStation 2 en Xbox spellen werden zonder tranen van handen gedaan. Logisch, want de current gen titels zijn nog in trek en de last gen consoles zijn inmiddels alweer meer dan tien jaar oud. Hoewel ik zelf al één van die gelukkigen met beide next gen consoles ben, lijkt het mij logisch dat veel verkopers euro’s bij elkaar proberen te schrapen door middel van deze verkoop. Toch vraag ik mij af of die 5 euro opweegt tegen het nostalgische gevoel en alle herinneringen die je hebt beleefd met die game.

Aan de andere kant van het kleedje heb je de gierige koper, de gamer die met zweet in zijn handen op zoek is naar dat ene pareltje waar normaliter tientallen, zo niet honderdtallen, euro’s voor neergeteld moet worden. Velen lopen per ongeluk tegen de pot met goud aan maar anderen hebben er werkelijk een sport van gemaakt om te snuffelen tussen andermans zooi naar die ene naald. De euforie die een mens dan beleefd moet overweldigend zijn. Al die uren en al dat gereis en dan heb je hem eindelijk gevonden. Hoe jaloers zullen deze mensen wel niet zijn op diegenen die de parels zomaar vinden? Gewoon gevonden op het kraampje van die irritante buurjongen die de oude games en spullen van zijn, inmiddels zwaar onder de plak zittende, vader.

Het kan natuurlijk zo zijn dat je niet zo’n speurneus, geld of energie hebt om te gaan schatten jagen dan wil je misschien wel de spanning voelen van het, sinds kort illegale, downloaden. Wellicht is dit werkwoord een aanrader voor iedereen die even stout wil zijn. Toch ben ik tegen downloaden. Niet enkel en alleen maar omdat de makers dan geen geld krijgen en zodoende niet de middelen hebben om nieuwe dingen te maken. De voornaamste reden waarom ik tegen downloaden ben, of eigenlijk waarom ik het nooit echt doe. Dit is, ondanks dat ik nog steeds borsten heb, niet omdat ik het niet kan maar enkel en alleen maar omdat ik er geen genoegen uit haal. Sure, ik snap dat het een handig middel is om ‘te testen of het spel daadwerkelijk zijn geld waard is’, maar in zeer weinig gevallen hebben deze boefjes het respect voor de maker om daadwerkelijk geld te geven voor het werk dat is verricht. Heb je dit geld niet? Dan is een download verrichten toch beter dan je hemd op te lichten.

Al met al gebeurt er een hoop zelfs nog voor een spel is aangeschaft maar ook na het spelen ondergaan games vaak een ongelukkig lot. Slechts enkelen krijgen een mooi plekje in een vitrinekast, de rest rot weg in dozen of kasten waar zij vrienden proberen te maken met de beestjes en het stof. Wellicht is het dan toch beter om op een kleedje neergegooid worden om daar gevonden te worden door de volgende gamegeek die zich aan je vergrijpt terwijl je droomt van begraven te zijn in de woestijn om daar 30 jaar later vandaan gehaald te worden en het nieuws te bereiken.

* Deze column is geschreven voor Inthegame.nl

facebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedinmail

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*