Herinneringen herleven op de SNES

Daar staat die dan, de Super Nintendo Entertainment System oftewel SNES of gewoon Super Nintendo. Mijn zus heeft hem via via kunnen lenen zodat we onze nostalgische gevoelens kunnen herleven. Ik kan me namelijk echt vele uren herinneren dat we Super Mario World  hebben gespeeld en dat we luidkeels zaten te vloeken als we niet konden winnen maar ook dat we lagen bulderen om de Yoshi’s. Voordat sommige van jullie gaan zitten bitchen op het feit dat ik even oud ben als de SNES, wij thuis wat betreft nieuwe technologie wat achter. Wij hebben zeker tot jaar 2002 een Super Nintendo gehad. Ik kan me zelfs nog herinneren dat ik Super Mario World meenam naar een vriendinnetje zodat haar broer die ene vervelende eindbaas voor ons uit kon spelen. Ik zeg niet dat ik expert ben op deze console maar wel zeg ik dat ik er wel degelijk ervaring mee heb.

Wij hadden de Japanse versie met die vier welbekende gekleurde buttons en qua spellen hadden wij, naar wat ik nog weet, alleen Super Mario World en Mario Kart. Vandaag ga ik dus Super Mario World voor het eerst in zeker tien jaar weer spelen. In deze blogpost wil ik met jullie delen of het echt nog steeds zo vet is als dat ik mij kan herinneren of dat herinneringen herinneringen moet blijven. O ja, mijn kleine zusje die enkel bekend is met CD roms, handconsoles en de latere consoles zal ik ook nog even dwingen om te spelen, eens zien hoe de jeugd van tegenwoordig denkt over onze grote jeugdbezigheid.
Wat natuurlijk het allereerst opvalt is de controller, hij voelt zo licht. Één woedeaanval en hij ligt in tweeën! Maar de besturing is wel heerlijk basic. 12 knopjes in plaats van tegen de twintig zoals vele grotere controllers van nu. Maar voor Mario heb je natuurlijk niet veel knoppen nodig, kijk maar naar de huidige Wii versie van Super Mario World. Je hebt enkel de ‘pijltjestoetsen’ nodig en de actie knoppen, en daar ga je. Het was na al die jaren wel even uittesten wat welke knop deed natuurlijk maar de aanpassingstijd van deze console is denk ik 2 minuten.

Maar dat terzijde, wie interesseert het nou hoelang het mij duurde om de besturing te snappen? Het gaat er natuurlijk om hoe vet ik de game nog vond na al die jaren. De kracht maar in dit geval ook tegelijkertijd het zwak van de Mario reeks is dat de spellen redelijk hetzelfde blijven. De bedoeling blijft gelijk, redt de prinses! Echt, dat die Peach na al die jaren niet geleerd heeft om zelf die Bowser zijn kont te kicken! Maar niet alleen is je missie hetzelfde, ook hoe je deze volbrengt is gelijk gebleven. Voltooi de levels, versla kleine versies van Bowser, ga van wereld naar wereld en kom zo bij Bowser. Maar waarom zou je iets veranderen dat zo goed is? Daarbij willen de Super Mario fans dit ook helemaal niet, ze willen enkel verbetering! Aangezien Super Mario langzaam en geleidelijk verbeterd is, valt het niet op hoezeer deze game zich heeft ontwikkeld. Dit valt pas op wanneer je een paar versies eerder gaat spelen zoals ik heb gedaan. Over de gameplay heb ik dus niks te zeggen, het is redelijk gelijk gebleven maar wat mij echt opviel waren de details en de graphics. Hoewel de huidige Super Mario World er redelijk simpel uitzien, is het nog niks vergeleken met de SNES versie! De pixels zijn bijna te tellen op je scherm maar de kleuren zijn wel ontzettend scherp en spatten van je scherm af.

Wat ikzelf helemaal vergeten was, was dat er geen multiplayer in dit spel zit! Om en om zijn Luigi en Mario aan de beurt, gaat er één dood dan is de ander aan de beurt. Dit is natuurlijk een heel groot verschil met de huidige Mario spellen waarbij de multiplayer steeds beter en belangrijker wordt.
In het kort kan ik zeggen dat ik mijn jeugdherinneringen niet herleeft noch kapot heb gemaakt. Super Mario World is te weinig veranderd om te zeggen dat ik al een tijd lang niet zo’n soort spel heb gespeeld of om toe te geven dat het spel toch eigenlijk heel slecht was. Ook heeft dit spel mijn zusje even bezig gehouden zonder dat ze er snel de pet naar gooide omdat het zo oud was, want ook in haar ogen was het spel in essentie niet veel veranderd. Of ik nu weer verder ga met mijn save game op de SNES? Nah, dan ga ik toch voor de multiplayer op de Wii.
facebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedinmail

4 comments

  1. Haha! Nice! Ook ik heb ‘m nog staan – samen met de N64. Af en toe speel ik er nog wel ‘s een game op, ik bedoel: Mario zal nooit meer worden zoals het toen was! Hardcore nostalgie. Maar ook ik zet het liefst mijn Wii aan, al zal ik moeten wachten tot 2014: ik speel het liefst Zelda en heb nog niets gevonden wat een beetje in de buurt komt. Tips?

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*